| |
|
دوشنبه 14 آبان 1386 |
|
السلام علیک یا ابا عبدالله(یا جعفربن محمد) |
پس کجایند آن چهار هزار شاگرد حضرت که خانه اش را این چنین به آتش میکشند؟ پس کجایند آن سینه چاکان ولایت که ادعاهای آنچنانی داشتند و اکنون حضرت را بدون عمامه در کوچه و بازار میکشند؟ پس کجایند آن خشک مقدسانی که یحیطونه ما درت معایشهم بودند و به خیال خام ما وفادار بودند و صدیق. پس کجایند آن محصلان جدی در امر دین که هر کس میدیدشان بی گمان آنها را از راست قامتان در امر دین میپنداشت؟ کجایند آن شهیدان خدایی؟ این مالک ؟ این عمار؟ این ذوالشهادتین؟ این کلام کلام خود حضرت جعفربن محمد علیه السلام است: که اگر زن و فرزندم در کنار من اینگونه میلرزند که خانه و کاشانه شان به آتش کشیده شده... لا یوم کیومک یا ابا عبدالله کجایید ای شهیدان خدایی؟ بلا جویان دشت کربلایی؟ پس کجایید ای سربازان مهدی صاحب الزمان؟ حسین زمانه در قتلگاه دست و پا میزند؟ حسین زمان سالهاست که ذکر نماز شبش امن یجیب است. سالهاست که ندای هل من ناصر ینصرنی اش عرش را به لرزه در میآورد. سالهاست که در غفلت به سر میبریم و انگار نه انگار در این عالم هدفی برای ما متصور است. الم یان للذین ءامنو ان تخشع قلوبهم لذکر الله؟
|
|